Proces dotyczący kredytu frankowego wymaga nie tylko przygotowania merytorycznego, lecz także finansowego. Każdy etap postępowania wiąże się z określonymi wydatkami, które warto przeanalizować przed złożeniem pozwu. Do najważniejszych należą: opłata sądowa, wynagrodzenie kancelarii, koszty opinii biegłego oraz potencjalne wydatki związane z przegraną sprawą.
Znajomość zasad rozliczania wspomnianych kosztów ułatwia podjęcie świadomej decyzji o rozpoczęciu procesu. Pozwala też uniknąć nieprzewidzianych obciążeń i właściwie zaplanować budżet.
Koszty procesu frankowego – opłata sądowa od pozwu
Podstawowym wydatkiem jest opłata sądowa. Jej wysokość uzależniona jest od wartości przedmiotu sporu, którą w sprawach frankowych stanowi kwota kredytu lub suma wpłat dokonanych na rzecz banku. W praktyce najczęściej obowiązuje limit wynoszący 1 000 zł. Oznacza to, że nawet przy wysokiej wartości kredytu, opłata nie przekroczy tej kwoty.
Dodatkowo, niektóre sądy mogą żądać uregulowania drobnych kosztów administracyjnych, np. związanych z doręczeniem odpisu pozwu stronie przeciwnej.
Wynagrodzenie kancelarii
Koszty obsługi prawnej są bardzo zróżnicowane. Wysokość kosztów uzależniona jest od renomy kancelarii, poziomu skomplikowania sprawy oraz przyjętego modelu rozliczeń. Najczęściej spotykane formy to:
- opłata wstępna, pobierana przy podpisaniu umowy z kancelarią,
- wynagrodzenie za prowadzenie sprawy, określane kwotowo lub ryczałtowo,
- premia za sukces (success fee), płatna po prawomocnym zakończeniu postępowania.
Warto dokładnie przeanalizować umowę z kancelarią i zwrócić uwagę na zasady naliczania każdej z opłat. Wysokość success fee to zwykle ustalony procent od uzyskanej korzyści, czyli np. od kwoty umorzonego zadłużenia lub odzyskanego nadpłaconego kapitału.
Koszty opinii biegłego
Sąd może zlecić wykonanie opinii biegłego z zakresu finansów lub rachunkowości. Wspomniana opinia ma kluczowe znaczenie dla ustalenia wysokości roszczenia. Koszty przygotowania opinii wynoszą od 1 000 do 3 000 zł. Zdarza się, że konieczne jest wpłacenie zaliczki na ów cel, która rozliczana jest po zakończeniu postępowania.
Ryzyko zwrotu kosztów w przypadku przegranej
W przypadku niekorzystnego rozstrzygnięcia sprawy, istnieje obowiązek zwrotu kosztów poniesionych przez stronę przeciwną. Obejmuje to w szczególności wynagrodzenie pełnomocnika banku oraz opłatę sądową.
Wysokość tych kosztów jest określona w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości i uzależniona jest od wartości przedmiotu sporu. Dla przykładu – w przypadku wartości sporu do 200 000 zł stawka minimalna wynosi 10 800 zł.
Zwrot kosztów po wygranej
W sytuacji, gdy sąd orzeka na korzyść kredytobiorcy, bank jest zobowiązany do zwrotu kosztów procesu. Oznacza to, że powód odzyskuje opłatę sądową, wydatki na biegłych oraz wynagrodzenie pełnomocnika do wysokości stawek określonych przepisami.
Nie zawsze jednak pełna kwota poniesionych wydatków zostanie zwrócona. Jeśli kancelaria stosuje własny cennik, przewyższający stawki urzędowe, różnica nie podlega zwrotowi.
Niektóre banki proponują zawarcie ugody na etapie przedsądowym. W takim przypadku kredytobiorca nie ponosi kosztów postępowania. Bardzo ważne jest tutaj przeanalizowanie warunków proponowanego porozumienia.
Podsumowanie
Proces frankowy wiąże się z wydatkami, które można podzielić na kilka głównych kategorii:
- opłaty sądowe,
- wynagrodzenie kancelarii,
- koszty biegłych,
- ewentualne wydatki administracyjne,
- ryzyko zwrotu kosztów w razie przegranej.
Mimo kosztów, wiele postępowań kończy się korzystnym wyrokiem, który przynosi kredytobiorcy znaczną ulgę finansową. Dlatego przed rozpoczęciem procesu warto dokładnie przeanalizować wszystkie opłaty, skonsultować się z prawnikiem i zaplanować działania w sposób przemyślany.
